Als je het nieuws volgt dan kan het je niet ontgaan zijn, de oorlog in het Midden Oosten, wat uiteraard verschrikkelijk is van niemand wil oorlog.
Maar wat mij ook opvalt als ik op twitter bijvoorbeeld lees is, dat als er ergens iets gebeurt in de wereld men vrijwel meteen verdeeld is in twee kampen.
En natuurlijk weet ieder kamp precies hoe het zit.
Het maakt bijna niet uit over welk conflict het gaat. Of het nu oorlog is, politiek of internationale spanningen.
Binnen no-time verschijnen de analyses, de meningen, de veroordelingen en de absolute zekerheden.
En eerlijk?
Dat voelt voor mij nogal een beetje vreemd.
Niet omdat mensen geen mening mogen hebben. Dat mag zeker. Woede, verdriet en verontwaardiging zijn menselijke reacties en zeker wanneer er onschuldige slachtoffers vallen.
Dat raakt iedereen met een beetje gevoel.
Maar wat mij soms opvalt is hoe selectief onze verontwaardiging kan zijn.
De ene gebeurtenis haalt alle krantenkoppen, social media staat vol met woede en verdriet. En terecht.
Maar ergens anders in de wereld gebeuren dingen die net zo verschrikkelijk zijn, en daar hoor je dan ineens veel minder over.
Niet omdat het minder erg is.
Maar omdat het misschien niet in het verhaal past dat wij op dat moment vertellen.
En daar zit voor mij iets ongemakkelijks in.
Want als er één ding duidelijk is in conflicten, dan is het dat de werkelijkheid vaak veel complexer is dan de simpele versies die online rondgaan.
De meeste mensen die er het hardst over discussiëren, wonen er (vaak) niet. Spreken de taal niet. Kennen de geschiedenis van dat land nauwelijks.
Maar toch weten ze het vaak allemaal zeker.
Misschien komt dat omdat de wereld ingewikkeld is en wij mensen van duidelijkheid houden. Twee kanten. Goed en fout. Held en schurk. Dat is overzichtelijk.
Alleen werkt de echte wereld niet zo.
In mijn vorige blog heb ik het hier ook al over gehad en ik blijf waar ik sta want zodra we een kamp kiezen, stoppen we vaak met luisteren naar het andere kamp. En ook naar mensen die er tussenin staan.
Het gesprek verandert dan al snel in roepen, overtuigen of elkaar wegzetten.
Terwijl praten met mensen die anders denken juist misschien wel het belangrijkste is.
Niet om elkaar te overtuigen en zeker niet om te winnen.
Maar om te begrijpen waar iemand vandaan komt.
Want hoe groter de verschillen worden, hoe belangrijker het wordt om het gesprek open te houden.
Niet door elkaar het zwijgen op te leggen, maar door nieuwsgierig te blijven.
Dat betekent niet dat we het met alles eens moeten worden.
Maar wel dat we elkaar blijven zien als mens.
En dat is misschien wel het begin van alles.
We hoeven niet altijd meteen een kant te kiezen, het al genoeg als we af en toe gewoon blijven praten.
Gewoon GeZegd.
Volgende week schrijf ik weer verder aan mijn serie over spiritualiteit.
Want misschien begint echte verandering in de wereld en in onszelf wel bij hoe we kijken, luisteren en met elkaar omgaan.
Verder lezen op Gewoon GeZegd
Welkom op Gewoon GeZegd
Op deze blogpagina schrijf ik over het leven zoals het komt:
soms luchtig, soms persoonlijk, soms een beetje filosofisch.
Van spiritualiteit tot het dagelijks leven.
Gewoon. GeZegd.
Reactie plaatsen
Reacties