De afgelopen tijd lees en zie ik het steeds vaker: grote misstanden worden niet alleen besproken maar ze worden gebruikt. Gebruikt om te laten zien dat “de ander” fout zit.
Of dat nu gaat over de Epstein-files, Gaza, Israël, politieke macht, of over publieke figuren zoals sporters en artiesten, alles wordt direct in kampen verdeeld.
Er is niet meer de vraag:
Hoe pakken we misbruik, machtsmisbruik en onrecht aan?
Maar steeds meer met “Zie je wel, jouw kant is fout.”
Alsof onrecht geen probleem meer is dat we samen moeten oplossen, maar vooral een stok is om elkaar mee te slaan.
Dat zie je nu ook bij hooggeplaatste figuren in schandalen, maar nu ook bij bekende Nederlanders. Neem bijvoorbeeld Jutta Leerdam. Je kunt haar arrogant vinden, je kunt haar keuzes bekritiseren, je kunt haar politieke omgeving problematisch vinden, dat is allemaal legitiem. Maar wat er nu gebeurt, gaat voor mij verder dan kritiek.
Ze wordt weggezet als nazi, fascist en je mag niet voor haar juichen.
Alsof je niet meer een sporter bent met een eigen leven, maar ineens verantwoordelijk bent voor de opvattingen van je partner.
Alsof liefde automatisch gelijkstaat aan instemming met alles wat de ander vindt of steunt.
We lijken te leven in een tijd waarin morele zuiverheid de nieuwe norm is geworden. Je wordt niet alleen beoordeeld op wat je doet, maar ook op wie je kent, met wie je omgaat en wat mensen in jouw omgeving vinden.
Voor mij gaat dat een stap te ver. Want wie kan eerlijk zeggen dat iedereen in zijn of haar omgeving dezelfde waarden deelt?
Het idee dat je alleen deugt als je je volledig losmaakt van iedereen met een andere mening, is onmenselijk. Het maakt relaties verdacht en reduceert mensen tot politieke stellingen.
En het is ook een utopie want niemand denkt exact hetzelfde dat is onmogelijk.
Zelfs bij de Epstein-files zie je dit gebeuren, die roepen terecht veel woede op want misbruik door machtige mensen is afschuwelijk en moet onderzocht en bestraft worden.
Maar in plaats van te zeggen: Wie is hier bij betrokken, pak ze aan en als ze schuldig zijn berecht ze, ongeacht hun positie of ideologie, zie je berichten voorbij komen die hele groepen beschuldigen. Zelfs berichten met "kijk eens welk ras en welke religie er niet in de files staan."
Het draait minder om de slachtoffers maar meer om wie moreel superieur is. Links wijst naar rechts, rechts naar links, en ondertussen verandert er weinig voor de mensen die daadwerkelijk schade hebben opgelopen.
Dit kamp denken gaat voor mij te ver. Het maakt ons minder nieuwsgierig, minder empathisch en minder bereid om elkaar als mens te zien.
Want wie niet volledig in jouw kamp past, wordt verdacht.
Zo verdwijnen gesprekken. Wat overblijft is geschreeuw.
Veel mensen zeggen dat ze terugverlangen naar “vroeger”. En ik denk niet omdat alles toen beter was, maar omdat het toen menselijker voelde.
Minder permanente verontwaardiging. Minder online tribunalen. Meer ruimte om het oneens te zijn zonder dat je meteen werd weggezet als slecht.
Niet alles hoeft een strijd of een vijand te zijn.
En niet elke fout of verkeerde associatie hoeft iemand zijn menselijkheid te kosten.
Misschien moeten we niet meer de vraag te stellen: Wie hoort bij welk kamp?
Maar de vraag: Helpt dit als we dat doen en maakt dat alles niet alleen maar erger?
Kritiek mag er zijn maar je hoeft die persoon niet meteen te vernietigen en te reduceren tot slecht.
Respecteer elkaars mening, ga het gesprek aan en als laatste en voor mij de belangrijkste:
Zie elkaar weer eens als mens en niet als vijand!
Gewoon GeZegd.
Reactie plaatsen
Reacties