Het einde van een jaar voelt altijd een beetje dubbel.
Alsof je ergens aankomt, maar ook alweer vooruit kijkt. Alsof je iets wilt afronden, maar merkt dat sommige dingen nog gewoon met je meelopen.
Dit was geen jaar van grote conclusies of perfecte antwoorden.
Het was een jaar van voelen. Van stilstaan. Van vragen stellen die niet altijd meteen een oplossing hadden. En misschien is dat precies wat het was.
Ik heb dit jaar geschreven over uitspreken. Over spiritualiteit zonder zweverigheid. Over angst, pijn, groei, twijfel en mens-zijn. Niet omdat ik het allemaal weet, maar juist omdat ik het níét weet. Omdat schrijven soms de enige manier is om orde in de chaos te scheppen.
En misschien herken jij dat ook wel.
Dat je soms gewoon door moet, terwijl je eigenlijk even wilt blijven staan. Dat je sterker bent dan je denkt, maar ook moeër dan je laat zien. Dat je leert accepteren wat je niet kunt veranderen, en voorzichtig probeert te veranderen wat wel kan.
- Dit jaar leerde mij vooral dit:
- dat groei niet altijd luid is.
- dat helen vaak stil begint.
- en dat het oke is om niet “verder” te zijn dan gisteren.
Er hoeft niets afgerond te worden om toch verder te mogen.
Sommige dingen neem je gewoon mee.
Dank je wel.
Aan iedereen die dit jaar heeft meegelezen.
Die een blog opende, misschien even bleef hangen, of zich ergens in herkende, dank je wel.
Dank je wel voor het voelen, het volgen.
Voor het stil meelezen en soms ook het laten weten: 'ik ben niet alleen.'
Gewoon GeZegd bestaat niet zonder lezers.
En ik ben dankbaar dat jij daar één van bent.
Ik wens je voor het nieuwe jaar geen grootse voornemens of perfecte plannen.
Maar rust. Eerlijkheid. Zachte momenten.
En de ruimte om gewoon jezelf te zijn.
Tot volgend jaar.
Gewoon. GeZegd.
Reactie plaatsen
Reacties