Soms zit vooruitgang niet in grote stappen maar in het moment dat iemand tegen je zegt, nu kun je het zelf. Dat klinkt positief en dat is het zeker maar eerlijk? Het is best wel een beetje spannend.
Het afgelopen jaar stond mijn leven vooral in het teken van opbouwen, stap voor stap, letterlijk.
Ik heb een jaar lang oefentherapie gehad via Mensendieck.
Oefeningen voor mijn benen, armen, borstkas, buik en mijn houding. Fietsen, loopband, herhalen. Opnieuw proberen want soms ga je weer een stapje terug.
Niet omdat ik dat zelf wou maar omdat mijn lichaam anders dacht.
Mijn doel? Lopend naar de supermarkt, honderd meter hier vandaan en uiteraard ook weer terug.
Velen zullen denken, 200 meter? Dat is toch niet zo ver. Klopt het klinkt ook niet ver maar als je al moeite had om überhaupt op de staan om een toiletbezoek te doen dan is dat best wel een eind. Maar voor mij is het een doel.
En ergens onderweg, tussen al die oefeningen en kleine stapjes, is er toch iets veranderd.
Niet ineens. Niet spectaculair maar ik ben vooruitgegaan.
Genoeg vooruitgang dat de therapie is gestopt. Niet omdat het klaar is maar omdat ik het nu zelf moet gaan doen.
Maar voor mij is dit moment dubbel. Aan de ene kant ben ik er trots op van wat ik al heb bereikt en al meer kan dan een jaar geleden maar aan de andere kant is er toch wel wat twijfel.
Want wat als ik terugval en het niet volhoud. Mijn lichaam toch weer besluit om de andere richting weer op te gaan.
Geen afspraak meer, geen vaste stok en iemand die meekijkt en bijstuurt.
Alleen ik en mijn lichaam.
Chronisch ziek zijn is niet alleen wat je voelt maar ook iets wat je langzaam kwijtraakt.
Kracht, uithoudingsvermogen, vertrouwen in je eigen lichaam.
Zeven jaar lang heeft mijn lichaam dingen ingeleverd.
Door pijn. Door medicatie. Door pijn aanvallen. Door grenzen die steeds kleiner werden.
En dan verwacht je soms, misschien onbewust dat je dat in een jaar wel weer terug kunt bouwen.
Maar zo werkt het niet.
Herstel is geen sprint en ook geen rechte lijn. Het is eerder een soort van slingerweg met dagen waarop het lukt maar ook dagen waarop het kleinste zelfs teveel is.
Maar toch ga ik door. Niet omdat het makkelijk is maar omdat ik weet dat stil blijven staan ook geen oplossing is.
Dus ik ga het zelf doen. Met alles wat ik heb geleerd, met de oefeningen die inmiddels een beetje vertrouwd voelen en de wetenschap dat het oké is als het niet alle dagen lukt.
En voor mij misschien wel het belangrijkste, met de steun van mijn dierbaren die mij hierin helpen en zonder de verwachting dat het snel moet.
En het doel van 100 meter lopen naar supermarkt van honderd meter afstand? En weer terug? Die staat er nog. Die staat er morgen ook nog. Maar er komt een moment dat ik voor die supermarkt sta en zeg, dit heb ik toch maar ff geflikt.
Maar wel stap voor stap en als het nodig is... met pauzes.
Gewoon GeZegd
Reactie plaatsen
Reacties